آسیب طناب نخاعی (SCI) معمولا منجر به ناتوانیهای شدید و تحمیل هزینههای سنگین اجتماعی و اقتصادی میشود.
هدف:
هدف این مطالعه، ارزیابی اثرات و ایمنی پیوند همزمان سلولهای بنیادی مزانشیمی اتولوگ مشتق از مغز استخوان (MSCs) و سلولهای شوان (SCs) از طریق مسیر اینتراتکال (Intrathecal) در بیماران مبتلا به آسیب کامل طناب نخاعی (SCI) بود. تحلیلهای آماری بر بررسی تاثیر این درمان ترکیبی در زیر گروههای مختلف آسیب نخاعی (آسیب ناحیه گردنی در مقابل آسیب ناحیه سینهای- کمری و شرایط تحت حاد در مقابل مزمن) و نیز شناسایی عوامل موثر بر کارایی درمان متمرکز شد.
روش:
در این مطالعهی Case Series، ۱۰۶ بیمار مبتلا به آسیب کامل طناب نخاعی که بین اوت ۲۰۱۳ تا سپتامبر ۲۰۲۲ تحت درمان ترکیبی سلولی قرار گرفتند، مورد بررسی قرار گرفتند و پیگیری این بیماران به مدت یک سال انجام شد. پروفایل ایمنی درمان بررسی شد و پیامدهای نورولوژیکی و عملکردی با استفاده از اسکورهای انجمن آسیب طناب نخاعی آمریکا (ASIA)، Spinal Cord Independence Measure (SCIM-III) و نسخه کوتاه شاخص کیفیت زندگی سازمان جهانی بهداشت (WHOQOL-BREF) در فواصل ۶ و ۱۲ ماه پس از تزریق اندازهگیری شدند. همچنین تحلیل رگرسیون چندگانه برای بررسی عوال مرتبط با نتایج انجام شد.
یافتهها:
پس از ۱۲ ماه، بهبود معنیداری در امتیازات اسکورASIA شامل نمرات حرکتی، لمس سبک و pinprick (حس خراش با سر سوزن) و اسکورهای SCIM-III (توتال و زیرمقیاسها) و WHOQOL- BREF مشاهده شد. این بهبود در تمام زیرگروهها، بدون توجه به سطح یا مدت زمان آسیب، به طور یکنواخت مشاهده شد. تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که بهبود در نمرات حرکتی ASIA با سطح آسیب مرتبط است، در حالیکه بهبود نمرات کل و حرکتی SCIM-III با مدت زمان سپری شده از آسیب و سن بیمار مرتبط بود.
نتیجهگیری: این مطالعه نشان میدهد که درمان ترکیبی با سلولهای بنیادی مزانشیمی اتولوگ و سلولهای شوان منجر به بهبود قابل توجه در عملکرد نورولوژیکی، عملکرد حرکتی و کیفیت زندگی بیماران مبتلا به آسیب کامل طناب نخاعی میشود. پژوهشهای آینده باید همافزایی احتمالی این روش با سایر درمانها را بررسی کرده و مطالعات مقایسهای جهت کارایی درمان را نیز انجام دهند
پاسخ دهید